سازهای ایرانی را، مانند سایر سازهای جهانی، از لحاظ ساختمان و شکل تولید صدا می توان به سه دسته ی کلی زیر تقسیم بندی کرد:

یک- سازهای زهی

دو- سازهای بادی

سه- سازهای ضربی

سازهای زهی خود به دو دسته ی کلی تقسیم می شوند:

الف- سازهای زهی-زخمه ای: این دسته از سازها توسط یک زخمه یا مضراب نواخته می شوند. این مضراب می تواند از جنس فلز، شاخ، پلاستیک، ناخن و … باشد. از جمله سازهای زهی-زخمه ای می توان به: تار، سه تار، عود (بربط هم نامیده می شود؛ هر چند تفاوت هایی بین عود و بربط وجود دارد)، سنتور، تنبور، دوتار، رباب و قانون اشاره کرد.

ب- سازهای زهی-کششی: این سازها توسط یک کمان یا آرشه نواخته می شوند؛ مانند: کمانچه، قیچک (غژک).

سازهای بادی به عنوان قدیمی ترین سازها در موسیقی هر کشوری شناخته می شوند؛ به طوری که گفته می شود اولین سازهای ملودیک ساخته شده توسط بشر سازهای بادی بوده اند. سازی که می توانستند به راحتی در آن دمیده و اصوات موسیقایی تولید کنند. رایج ترین سازهای بادی در موسیقی ایرانی عبارتند از: نی، سُرنا، کرنا، قره نی، بالابان، شمشال.

مهمترین سازهای کوبه ای ایرانی نیز عبارتند از: تنبک، دایره، دف، دهل، نقاره.

دسته‌ها: نت موسیقی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *